Biografie

Joke Braam, 1953. De lJmuidense kunstenares komt oorspronkelijk uit Nijmegen, volgde de Akademie voor lndustriële Vormgeving te Eindhoven, heeft gewerkt als freelance textielontwerpster en als docente “ textiel” aan de Vrije Akademie te Roermond en Venlo (1980-1988). Zette een atelier op voor geweven kleding en kleden, gebruikmakend van afvaltextiel. Verhuisde naar Noord-Holland en volgde aan de Hogeschool Diemen een Tehatex-opleiding tekenen.

Over het werk:

Op mijn tekeningen en collages zie je datgene wat je waarneemt, als je door een ruimte loopt, langs een huis, langs een brug, of wanneer je kijkt naar bewegende mensen. Wij zijn gewend aan het persepctief van een foto. Op een foto zie je slechts één perspectief, een beeld, een belichting, alles van een kant.

Terwijl als je loopt door bijvoorbeeld een kamer zie je eerst de linkerkant van een stoel, dan de voorkant en dan de rechterkant. Bovendien kijk je nietalleen naar een stoel, je kijkt even naar links ziet een boekenkast en dan valt je blik op een lampje op die kast.

Je ziet dus heel, heel veel fragmenten.

De mensen zoals je ze bijvoorbeeld ziet op tv, zijn altijd in beweging. Je ziet ze dus van vele kanten: van de zijkant, van voren, driekwart, het zijn vluchtige beelden. Naast de voortdurende beweging van de beelden die wij op ons netvlies waarnemen is de kleur ook steeds aan het veranderen. Dat komt door steeds wisselende lichtval: zonlicht, lamplicht, belichtingshoek, schaduw, voorbij drijvende wolken enz. enz.

Als je dit probeert vast te leggen ontstaat een vol, niet eindgend, barokachtig beeld, waar het toeval ook een grote rol speelt. Het toeval wil ik ook in mijn tekeningen, want terwijl je loopt of beweegt zie je vaak iets bij toeval.

Exposities:

• Cafe’ Lokaal, Heemskerk: “Tekeningen over Visch”(1995);
• Centrum voor de kunsten, Roermond: “Getekende brieven” (1996);
• Openbare Bibliotheek, Beverwijk: “Gotische Ruines” (1997);
• Kunst & Kultur, Zislow/Duitsland: “Fische und Muscheln” (1998);
• Woningstichting Roermond: “Stoelen” (1999-2000).
• Het Witte theater: “Monoprints” (2000)
• Oude Raadhuis Velsen: “Monoprints” (2001)
• StradmeijerGrajer Makelaars: “Monoprints” (2001)

Over de kunstenaresse

Sinds Joke Braam in lJmuiden woont vormen vissen een steeds terugkerend onderwerp in haar werk. Geboeid is zij door zee, vis, strand en havens en het heldere licht aan de kust. Voor de combinatie van stoelen en vissen, die haar werk bepalen vanaf 1998 geeft zij geen verklaring. Haar laatste werk, een serie monoprints op Japans papier, gaat over stoelen en vissen en mensen. Aanleiding was een krantenfoto, waarop een groepje marinemannen met vrouwen stijf in uniform en mantelpak met pet en hoed buiten op houten stoelen gezeten naar een afscheidsrede luistert voor het verschrotten van het fregat ms. Tromp. Zich concentrerend op het beeld van de foto (en wat de foto niet laat zien) ontstaan de eerste tekeningen. Met eIke tekening verandert het beeld voor de volgende tekeningen. In de weken daarop ontstaan er stoelen,er verschijnen mensen en vissen, eerst vaag maar steeds concreter op en naast stoelen om dan weer te verdwijnen. Lege stoelen blijven over.

Braam houdt van een direkte manier van werken. Snel en altijd op papier. Veel van de tekeningen verdwijnen dan ook in de prullenbak. Haar laatste werk is in een zogenaamde monoprint-techniek. Hierbij wordt een vel papier droog op een met verf ingerolde (glas)plaat gelegd. Op de achterkant van het papier wordt met krachtige potloodlijen een tekening neergezet. Daardoor ontstaan op de voorzijde grafisch aandoende lijnen. Maar er zijn ook altijd onverwachte vlekken en effekten,die weer aanleiding zijn voor verdere bewerkingen.

De kleuren, vlakken en lijnen alsook de gekozen onderwerpen nemen de toeschouwer mee in kleme gedichtjes,poëtische cursiefjes naar aanleiding van een dagelijkse werkelijkheid. De lijnen in de tekeningen zijn als het ware momentopnamen van contouren van stoel, vis en mens, die het doorgaans onzichtbare, veel grotere, andere deel van de werkelijkheid trachten aan te duiden.